Via Social Deals kwamen we op iets aardigs terecht in Hooghalen. In het Wapen van Schotland aldaar, warme chocolademelk drinken met slagroom en appeltaart eten met al weer slagroom. Vervolgens een wandeling in het bos maken en afronden bij opnieuw het Wapen van Schotland voor eigengemaakte snert en roggebrood met spek. Dat alles tegen een klein prijsje. We reserveerden. Het Wapen van Schotland zag er goed uit en we werden gastvrij ontvangen. Toen pas viel het kwartje bij me. Die heel speciale Schotse muziek, de doedelzak en de gitaren die hier en daar hingen, de in Schotse ruit gordijnen en natuurlijk de flessen met whiskey. Gul en royaal waren ze op meerdere tafels neergezet. Ook achter de bar whiskey in vele soorten en sterktes. Bij dat alles een kerstboom op een whiskey vat. We zochten een plek uit bij het raam en niet veel later zaten we achter de hete chocolademelk verstopt onder een dak van slagroom. Naast de appeltaart lag een bergje slagroom. We genoten en de jonge serveerster genoot van onze verrukte gezichten. Ondertussen bepaalden we de wandelroute. Eerst ter oriëntatie de straat uitlopen en vervolgens het bos in. Hooghalen is een vriendelijk dorp en in de zomer zeer toeristisch. We passeerden een school die niet meer als zodanig gebruikt leek te worden. Boerderijen met spannende rieten daken, een modern beeld van een kat en veel kerstversiering in de tuinen. We doken het bos in. Dor hout, een goed pad, zacht verende grond onder onze schoenen. Het was eenzaam in het bos, alles leek te luisteren naar ons gesprek. Vogels, ja die waren er volop. En toen zagen we om de kromming van het pad een huisje en voor het raam leek een kerstboom te wenken. Geen echte, maar één in houten contouren. De ruimte daar binnen was opgevuld met kerstfiguren. Ik dacht aan 'Het huisje in de sneeuw.' van W.G.van der Hulst. Het was jammer dat het midden op de dag was in een sneeuwloos landschap, mijn fantasie moest het beeld waar maken. We kwamen dichterbij en keken naar de kerstversiering. Opeens kwam er een vrouw naar buiten. Ze droeg een helderblauwe trui en vroeg of we iets zochten. Er ontstond een alleraardigst gesprek. Op onze opmerking dat ze toch wel heel eenzaam woonde liet ze weten niet bang te zijn. De vijf kinderen waren uitgevlogen, haar man was overleden, ze was net gestopt met haar baan en ze had goede buren en ook een buurt-app. Haar gezicht was sprankelend, maar ook voornaam als het in rust was. Meestal heb ik er niet zoveel oog voor maar deze dame was bijzonder. Ze vertelde over haar zeven kleinkinderen die graag kwamen pannenkoek eten om daarna een door oma uitgezette speurtocht te lopen met de nodige opgewonden kreten. Het bos was immers haar tuin. En wolven? 'Ja ginds is een roedel, maar ik verdiep me er verder niet in.' We namen afscheid, wandelden terug naar de bebouwing en doken even later achter de zelfgemaakte erwtensoep. Ook deze was aangenaam heet. Niets is heerlijker om na een boswandeling uit te rusten achter een bord erwtensoep. We stonden op en maakten het meisje van de bediening een compliment met de belofte reclame te maken. Heerlijke chocolademelk met een appelpunt, een aangename wandeling, een bijzondere ontmoeting en tot slot verrukkelijke erwtensoep. Dat allemaal door de ontdekking op Social Deals. Tot ziens, Wapen van Schotland, tot ziens!