Vanmorgen belden we. Af en toe doe ik dat met een goede vriendin uit Zuid-Holland. We kwamen elkaar ooit tegen in de Sint Paulusabdij in Oosterhout. Het zijn ook dagen om bij te praten, het nieuwe jaar is net begonnen en veel mensen zitten nog opgesloten in hun huis vanwege de glibberigheid op straat. Het werd een lang en open gesprek en ik merkte dat het haar goed deed. Ik kende het verhaal, mensen die niet bij elkaar passen en maar toch als buren blijven wonen vanwege alle voordelen. Maar nu waren de buren, ik noem ze de familie X verhuisd en woonde mijn vriendin als familie Y weer plezierig! Burenruzies, het gaat bij de rijdende rechter meestal over heggen, schuttingen, overlast van bomen enz. Tussen de familie X en de familie Y was er veel meer aan de hand. Stel meneer X houdt niet van klussen, houdt niet van tuinieren, is totaal niet creatief, heeft een kleine tuin, heeft voor de voortuin als wel voor de achtertuin veel geld uitgegeven, maar de bloemen en struiken staan op verkeerde plekken. Meneer Y is in alles het tegenovergestelde. Hij maakte van de tuin een ware lusthof, verfde en timmerde in zijn huis en maakte daar een mooi en knus huis van waar alles naar creativiteit geurde. Waar bezoekers graag kwamen en vooral graag in de tuin zaten om te genieten van vogels en bloemen. In de tuin van de familie X wapperde elke dag wasgoed, was het stenig en bezoek was er niet veel. Qua geluidshinder pasten de families ook niet bij elkaar. De familie X was zeer rumoerig en de familie Y daarentegen rustig. Meneer Y zette op zijn eigen grond een coniferenhaag, mevrouw X krijste dat de buren asociaal waren. Mevrouw Y werkte, daardoor merkte ze niet veel van de pesterijen van mevrouw X. Maar toen ze uitgewerkt was werd het pas echt onrustig. 'Stel je voor, zei mijn vriendin Nora, 'ze hebben gewoon geprobeerd ons weg te krijgen. Als mensen vroegen hoe wij het volhielden naast die familie, antwoordden wij: 'We doen net of we vrijstaand wonen.' Ze rondde het verhaal af met de woorden: 'Dat alles heeft veertig jaar geduurd.'

We eindigden het gesprek dat zeker het klokje rond had geduurd. Maar ach, het nieuwe jaar was net begonnen, het buitengebeuren onbegaanbaar en zij had toch belangrijk nieuws. Ik zocht een mooie kaart voor haar uit en schreef daarop: 'Voor jullie moed en wijsheid bij het goede te blijven. In gedachten krijgt de kleinzielige familie Y een bos brandnetels...