De laatste oliebollen staan op het aanrecht. Wat verloren staat de bijna lege bus poedersuiker er naast. Evenals een stapeltje verkreukte servetten. Het feest van geweld en gedoe is voorbij. Het feest dat juist vriendelijk en zacht moet wezen met veel gezamenlijk siervuurwerk. De eerste relschoppers hebben gisteren hun straf gehoord en gekregen. Streng, dat was het zeker! Misschien dat ze bij een volgende jaarwisseling zich als normale burgers gedragen...
Vanmorgen dooide het wat en met een zekere teleurstelling keek ik naar de tuin van de overburen. Dinsdagmiddag was het gezin, vader, moeder en drie spruiten, eensgezind bezig geweest met het maken van een enorme sneeuwpop. Daar maak ik een foto van, zo bedacht ik. Maar woensdag was het zo onaangenaam buiten, dat ik het verschoof naar vanmorgen. Ach heden, door voorzichtige dooi was het hoofd van de sneeuwman al weg, zijn lijf slank geworden, achteloos hing een bezem uit zijn smalle taille. Een prachtig boek kwam mij in gedachten. Het heette 'De olijke sneeuwman'. Het ging over een jongetje dat voor het naar bed gaan nog even keek vanuit zijn slaapkamerraam naar de sneeuwpop in hun tuin. 's Nachts droomde hij dat de sneeuwman op bezoek kwam. Samen keken ze in de koelkast naar wat eetbaars. De sneeuwman smulde van de ijstaart en koude sapjes. Maar toen het jongetje de verwarming aanzette, zag je de sneeuwman schrikken. Er ontstonden plasjes op de vloer en samen gingen ze toch weer voor de open koelkast zitten. Dan zie je de sneeuwman glunderen. Ze beleefden samen die nacht de mooiste avonturen, maar alles had te maken met kou en warmte. De dooi zette die nacht in. Toen het jongetje 's morgens wakker werd schoof hij het gordijn opzij en ach van de sneeuwman was nog maar een klein hoopje sneeuw over...
Vanmorgen heb ik alle goede wenskaarten in een mand gelegd. Gedurende de maand januari zal ik ze meerdere malen bekijken en aan de afzenders denken. Ieder met eigen leven, ieder met eigen zorgen. De kaart van kloosterzuster Scholastica hield ik langer vast. Op de voorzijde stond een prachtige duif, in haar bek was een takje groen. In zwierige letters stond op verschillende plekken: 'Vrede, broos als een takje, sterk als de liefde van God.' Bij het openen van de kaart stonden er mooie woorden van de zusters van Koningsoord: 'Wij wensen u een zalig kerstfeest en voor het nieuwe jaar Vrede, Vreugde en Vrijheid.' En mijn trouwe zuster schreef na goede persoonlijke woorden 'Sjaloom voor het nieuwe jaar'. Laten we met deze bemoedigende woorden eensgezind 2026 ingaan...
Achterin mijn tuin...