Hij ging feest vieren met zijn vrienden. Misschien had hij al een meisje op het oog. Zijn moeder wenste hem een fijne avond en zal hebben gezegd: 'Een beetje rustig aan hè.' Hij ging, het leven was prachtig... 

Wij sliepen. 

En toen gebeurde er in Crans-Montana, een mondaine ski plaats in Zwitserland, een vreselijke ramp! Het spuitende vuurwerk, omgeven door vele jongeren, kwam tegen het plafond en binnen een minuut laaiden de vlammen op alles meenemend in hun honger. Er werd met dekens tegen de brute vlammen geslagen. Hij stond verlamd...

Wij sliepen.

Zijn moeder, zeer ongerust, zocht enkele uren daarna tevergeefs naar hem. Ze vroeg het aan meerdere mensen of ze haar zoon hadden gezien...

Wij sliepen.

Langzaam kwam het nieuws in die vroege morgen van 1 januari 2026 naar buiten. Minstens 40 doden, over de honderd gewonden, velen in levensgevaar. De oudste was 39, de jongste 14 jaar. En de radeloze moeder? Ook zij had haar zoon Arthur van 16 jaar verloren. Heel dapper zei ze: 'Nu kan hij in het paradijs verder feesten en wij kunnen nu aan het rouwproces beginnen.'

Met deze afschuwelijke gebeurtenis begint 2026. Op 3 januari wordt door Trump president Maduro van Venezuela 'ontvoerd', door de lucht en over de zee. Vandaag staat hij voor het gerecht in New York. De ene helft van de wereld juicht, de andere helft protesteert! 

En vandaag, 5 januari? Sneeuw, sneeuw, sneeuw. Alles is ontregeld, files zoals nog nooit eerder vertoond in ons land, ongelukken, ziekenhuizen lopen vol met allerlei botbreuken.

Met een zeker onbehagen kijk ik naar de start van 2026. En hoe gaat het verder in Oekraïne, in Gaza, in Soedan? Ik kan alleen maar hopen dat de mensheid het verstand eens een keer gebruikt en zich realiseert dat dit echt de weg niet is om de aarde bewoonbaar te houden...