Wat schrijf je op de laatste dag van een bewogen jaar? Ja, dat was 2025 zeker. Sla de kranten er maar op na, volg het journaaloverzicht van afgelopen jaar. Ik doe het niet meer, want het leed staat in me gegrift. Zoveel beelden, zoveel verdriet, zoveel geweld, zoveel wreedheid. Even doorgaan? Zoveel honger, zoveel ontberingen, zoveel dierenleed, zoveel doden. Er is nog veel meer op te noemen, het hoort bij oorlogen. En oorlogen waren er in 2025. De mensheid zou toch beter moeten weten! Naast alle de grote wereldleiders, die zich zo klein gedragen is ook een kleine leider, groot in zijn dapperheid!! Ik noem Zelensky, die onvermoeid verder gaat. Steeds weer blij wordt gemaakt door die narcist in Amerika, met een dode mus. Trekken aan een dood paard. Dat geldt ook voor de oorlogen in Gaza en in Soedan. Niet te beschrijven leed. De griezelige opwarming van de aarde omdat een groot deel van de mensheid geen zin heeft hun riante leven te veranderen en kiezen voor zichzelf. Ik kan met tranen in de ogen kijken naar de ijsberen die langzaam maar zeker zullen uitsterven. Evenals zoveel andere dieren. En wat te denken van al die prachtige beboste gebieden, waar men gewetenloos hele bossen plat legt. En daarmee alle dieren die daar leven. Valt dat nog te keren? Deskundigen rekenen en berekenen en zenden af en toe boodschappen uit waarin ze menen te zeggen dat er nog sprankjes hoop zijn. Maar dan moeten we er allemaal aan mee werken. En ieder weet waar hij nog wat op kan besparen zodat er mogelijk betere voorspellingen komen. Gewoon: samen de schouders er onder! In verbondenheid...

Bij dit alles sloot een gedicht van Wilmink mooi aan: 

 Als de lichtjes doven

Op een slagveld klonk een stem, / was van ver te horen, / zong dat er in Bethlehem / een kindje was geboren. / In de nacht zo stil en groot / zwegen de kanonnen, / die zijn bij het morgenrood / toch opnieuw begonnen.

Kerstmis lijkt ons keer op keer / vrede te beloven, / maar kanonnen dreunen weer, / als de lichtjes doven.

Donkere Zuid-Afrikaan, / honger moet je lijden, / mag niet naar je vader gaan, / bent van hem gescheiden. / Wie dit hebben uitgedacht, / komen allen te samen, / zingen plechtig Stille Nacht / zonder zich te schamen.

Kerstmis lijkt ons keer op keer / vriendschap te beloven, / maar dan gaan ze altijd weer / alle lichtjes doven.

Turk en Griek en Marokkaan, / mogen die hier blijven? / Mogen die hier ook bestaan / of zal men ze verdrijven?

Kerstmis doet ons telkens weer / beterschap beloven, / laat dan deze ene keer / het lichtje niet weer doven.

Willem Wilmink (gedicht 1985)

Uit: Verzameld werk

 

  

Beste lezers, een mooie en veilige jaarwisseling toegewenst...