In ‘De taal van het troosten’ van Hans Bouma
kwam ik onderstaande tekst tegen.
Kern van het
verhaal is het gedicht. Schijnbaar eenvoudige woorden die een man schreef voor
zijn vrouw op een moment van gevaar, maar die bij zorgvuldig lezen diep van
inhoud zijn en een grote troost zullen zijn geweest voor zijn echtgenote.
Woorden die ook ons mogen troosten in tijden van gemis en leegte om het verlies
van een dierbare.
Denk aan deze prachtige plek
Woensdag, 23
maart 1994 werd hij door politieke tegenstanders geëxecuteerd: de Mexicaanse
presidentskandidaat Luis Donaldo Colosio. Enkele uren voordat de moord
plaatsvond, schreef hij in het vliegtuig op weg naar de grensplaats Tijuana een
onthullend gedicht voor zijn vrouw. Een vers waarin hij zijn eigen dood al
veronderstelt.
Als je van
me houdt, huil niet.
Als je het
ondoorgrondelijke mysterievan de hemel waar ik me bevind
zou kennen,
zou je nooit om me huilen.
We hielden
in dit leven
voor eeuwig
van elkaar,maar alles was toen vluchtig en beperkt.
Denk aan
deze prachtige plek
waar geen
dood isen waar ik vlakbij de onuitputtelijke bron
van geluk en liefde ben.
Als je echt
van me houdt,
huil dan
niet meer om mij.Ik ben in vrede.
Met het oog op z’n niet onwaarschijnlijke, ja zelfs te
verwachten dood troost Luis Donaldo Colosio alvast zijn vrouw. Zij moet weten
dat die dood niet het einde is. Men dacht definitief met hem te kunnen
afrekenen. Maar wat gedood werd was slechts zijn lichaam. Zijn ziel, dat wil
zeggen: hijzelf in z’n meest oorspronkelijke gestalte bleef ongedeerd. En hoe
goed, hoe volmaakt zalig is hij er nu aan toe. Een wereld van geluk en liefde
is zijn deel. Een wereld zonder onrecht, geweld, verraad, zonder wantrouwen,
haat, angst, permanente angst. Een wereld waar alle leed geleden is. Een wereld
waar hij schitterend tot z’n recht komt
‘In vrede’ is hij. Tot een hoger, tot een zeer liefelijke werkelijkheid is hij
verheven. Een hemelse, een goddelijke werkelijkheid. Een werkelijkheid waar
alles wat hij moest doorstaan, ook zijn dood, goedmaakt, meer dan goedmaakt. Als
ze echt van hem houdt, zijn vrouw, als
ze in gedachten nu bij hem is, kan ze toch niet meer huilen. Is de toestand
waarin hij zich bevindt geen reden tot vreugde? Hij heeft zijn bestemming
bereikt.