Lang heb ik zitten kijken naar onderstaande foto in Trouw met als onderschrift: 'Kin omhoog, mond open en doorslikken. Deze schoolmeisjes in Pesjawar, in Pakistan, staan in de rij voor druppels die ze moeten beschermen tegen polio. Pakistan is een van de laatste landen ter wereld waar ze de ziekte nog niet onder controle hebben. Een grootschalige vaccinatiecampagne moet daar een einde aan maken.'

Achteraf begon die belangstelling voor foto's waarop mensen tijdens bezigheden worden gefotografeerd bij een expositie in Luxemburg, in het kasteel van Vianden. Mensen vol concentratie bij de dagelijkse dingen en zo leek het, onwetend van de fotograaf. Met moeite kon ik me er destijds van los maken en mijn lief troostte dat er mogelijk wel een boek van te koop zou zijn. Nee dus, maar mijn liefde voor deze foto's was gewekt. Er valt veel op te zien en bij lang kijken zie je soms de mensen bewegen. Ik droomde van het fotograferen van mensen die hun hond uitlieten en onbewust iets vertelden over de band met hun dier. Mens en hond op de rug fotograferen werden missers en als ik vroeg of ik iemand met zijn dier mocht fotograferen, gingen ze heel houterig poseren. Dan maar een andere categorie: huisschilders hoog op de ladder intensief bezig, dirigenten tijdens hun werk of een klas met de leerkracht voorop. Mijn collega's dachten mee: mensen met een hoed op, kerkwaarts op de zondagmorgen. Er werd zelfs aan een plekje gedacht achter geboomte. Dat werd me te gortig en wuifde lachend het voorstel weg. Het slot van deze diepe wens kwam onverwacht en verpletterend toen ik foto's moest maken voor Christelijk Weekblad van winkelend publiek. Mijn leraar Engelse conversatieles dook onverwacht op tussen al die kooplustigen en riep verheugd: 'Kijk daar hebben we Aly, ze is nu straatfotograaf geworden.' Daarmee was mijn droom voorgoed ten einde...

Terug naar de foto. Ik zie drie meisjes en terugblikkend zie ik mezelf op de lagere school met twee vriendinnetjes. Ben ik het eerste meisje of ben ik het tweede meisje. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat één van de twee mijn hartsvriendin Henny is of beter was. Ze leeft niet meer en ik mis haar nog dagelijks. Het derde meisje is verbluffend goed weergegeven. Ze wilde altijd mooi op de foto en zo is het gebleven ook...

Zo zie je maar wat een foto kan losmaken...  

 

Trouw meldt op 13 april 2026: 

Victor Orbán, zestien jaar premier van Hongarije stapt op. De nieuwe premier Péter Magyar belooft een omwenteling en nauwe banden met de Europese Unie. Grote opluchting bij leiders Europese landen.

President Trump haalt schandelijk uit naar de paus. Deze is niet voornemens zijn mond te houden over de oorlog in het Midden-Oosten. Hij is niet bang voor de regering Trump. Hoe komt dit over op vice-president Vance en minister van Buitenlandse Zaken Rubio. Beiden zijn rooms-katholiek. 

Sonja Barend overleden op 86-jarige leeftijd. Ze was de koningin van de talkshow en ontketende een revolutie op de tv. Ik adoreerde haar. Vooral haar manier van interviewen vond ik geweldig en heb daar later veel aan gehad in gesprekken met kloosterlingen en predikanten. 

Maanmissie Artemis II geslaagd. Meerdere records werden gebroken: voor het eerst een kleurling die om de maan vloog. De eerste vrouw nam deel aan deze ruimtereis. Dan was er voor het eerst ook een niet Amerikaan bij aanwezig. Amerikaan Reid Wiseman was de commandant van deze vierkoppige maanmissie.Tijdens deze vlucht fotografeerden de astronauten de achterkant van de maan uitgebreid, vlogen ze langs de achterkant, waren ze getuige van een zonsverduistering en meteorietinslagen op het maanoppervlak. Na een reis van tien dagen plonsden ze veilig in de Stille Oceaan. Het plan is om in 2028 op de maan te landen en dan te beginnen met de bouw van een basis. 

De lancering vond plaats op het Kennedy Space Center. Inmiddels heeft Trump zijn naam brutaalweg voor die van oud-president Kennedy laten zetten. Ik ben twee keer in dat centrum geweest en het kwam op mij over als was ik beland op een ander hemellichaam en de aarde voorgoed had verlaten. Tussen ingewikkelde machines, astronautenkleding, maanvoertuigen heb ik rondgedwaald. Lang heb ik gekeken naar een plaquette van eerdere ruimtevaarders. En toen we na een dag dwalen tussen al die ingewikkelde technische en haast spookachtige machines en apparatuur weer buiten stonden, was ik zielsgelukkig de zon te voelen en de gewone prietpraat weer om me heen te horen. Laat mij maar lekker op moedertje Aarde blijven... 

 

 

 

Foto's gemaakt in het Kennedy Space Center in Orlando (Florida)
  

Op zeven april 2026 ging de wereld slapen na de zoveelste onheilsboodschap van Trump. En nu kon het wel eens raak zijn, dacht ik, dachten de meeste mensen. Om twee uur Nederlandse tijd, de eerste uren van acht april zou het afgelopen zijn met een beschaafd volk. Dood! Alle infrastructuur zou er aan moeten geloven. Zo raar, op het aangegeven uur werd ik wakker, ik rilde en besloot me gewoon om te draaien en de slaap weer toe te laten. Maar vroeg in de morgen, zie daar, er was een soort staakt het vuren afgesproken voor de komende veertien dagen. Bovendien zou de Straat van Hormuz weer open zijn zodat de vele, vele schepen hun reizen konden vervolgen. De gasprijs vloog omlaag, de benzine deed het bescheidener aan, maar op den duur zal deze het voorbeeld volgen. Diverse landen reageerden opgelucht. Israël leek mee te doen, maar koelde ondertussen de woede in hevige mate op Libanon. De V.S. en Iran kraaiden om het hardst dat ze de oorlog hadden gewonnen. En Poetin lachte, lachte zich slap in zijn gouden kooi en werd rijker en rijker. Om wat bij mezelf te komen wandelde ik de tuin in. Niets kalmeert zo als de natuur. En die was op dit moment prachtig en veelbelovend. Blauwe druifjes in combinatie met speenkruid; was iets mooiers denkbaar? De bejaarde pruimenboom bloeide toch weer opnieuw en leek tot leven te komen. Feestelijk pronkte de krentenboom. Maar het mooist was toch wel mijn gazon waar pinksterbloemen bezit van hadden genomen. Begon het twee jaar geleden met een paar bloemen, het jaar daarop waren er meer. En nu? Ineens, al was het een invasie die bezit nam van mijn tuin. Fraai speelde het late zonlicht over de zachte lila wolk. Ik hoorde toepasselijke muziek van Gustav Holt uit The Planets en keek naar de vogels en een paar eenden in de sloot. Wolken dreven over, onbeschrijfelijk mooi. De aarde was de mensheid toevertrouwd en wat deden die mensen, wat doen die mensen, ze putten de aarde uit, plunderen de natuur en voeren oorlogen met elkaar. Doden, doden, doden. Als de hel bestaat, dan is er nauwelijks nog plaats voor al die slechteriken die alles aan elkaar liegen, die monsters met die grote ego's. Dan toch denk ik aan woorden van Etty Hillesum 'De zachte krachten zullen overwinnen'. Ik wandelde naar binnen, vouwde de krant van die dag op en liet die opgelucht in de container vallen. En het journaal zag ik die avond niet meer...  

 

 

Soms kan een Stille Week drukker zijn dan ooit omdat er allerlei zaken moeten worden geregeld. Dan is het goed om een wandeling te maken, liefst in de vrije natuur om alle drukte te verbannen. Even met jezelf op stap en vooral niet denken aan de wereld die op het randje van de Derde Wereldoorlog balanceert. Meestal doe ik dan een rondje Trekvaart, hoewel dat toch niet helemaal juist is. Het eerste deel van mijn wandeling voert door rustige bebouwing waar ook tussendoor weilanden lijken te gluren. Het tweede deel gaat over het brede betonnen fietspad langs een autoweg. Hier is het drukker, maar ook nu zijn er weilanden zichtbaar. Het derde en laatste deel loopt langs de Trekvaart en daar neem ik u, beste lezer, graag even in mee. Het begint bij de brug, het punt waar je kunt afslaan naar de vaart. Het is meteen raak: op deze zonnige maartmorgen spiegelen zich enkele nieuwe huizen in het vrijwel stilstaande water en lijken een wedstrijdje te doen: wie van ons is het mooiste? Het is nog niet zo lang geleden dat dit gebied weiland was, dat ik vier fiere zwarte paarden fotografeerde en de foto op de cover van Christelijk Weekblad verscheen. Op dat moment leek dit stukje paradijs tijdloos te blijven bestaan, maar nee, een aannemer met geld zag kansen. Al wandelend komt het witte bruggetje in zicht dat toegang geeft tot een nieuw deel van ons dorp. Maar ook die brug lijkt een wedstrijd te doen, wel met zichzelf. Dat kan: geen winnaars, geen verliezers. Al mijmerend zie ik in de verte het treintje voorbij rijden. De hele dag door in een rit van hooguit 10 minuten; heen en weer. Vaag zie ik de contouren van de toren aan de overzijde van de IJssel. Mijn grootmoeder, naar wie ik genoemd ben, had hier graag willen wonen. Ze kwam uit de nabij gelegen polder, trouwde met mijn opa en verhuisde naar elders. En nu loop ik hier en denk aan haar. In het water zijn twee zwanen ondergedoken op zoek naar voedsel. Het lijken twee zeilbootjes. De kievit laat zich horen, maar ook een rij ganzen trekt gakkend over. En aan de waterkant zie ik voor het eerst dotters in nog prille groei. Ik ken de plekken en fotografeer ze ieder jaar weer! Even duik ik de berm in voor een passerende auto. Alleen mensen die aan deze weg wonen hebben verlof hier te rijden. Stilte. Een gehaaste wandelaar met een hond. Meestal praat ik even, nu niet, de stilte toelaten en genieten van de hooiberg aan de andere kant van de weg. Feest der herkenning, ook wij hadden op de boerderij zo'n hooiberg. De stilte lijkt zich nu te vermengen met andere geluiden. De brug naar een oudere wijk komt in zicht, met weer die mooie spiegeling. Grappig hoe fietsers lichtjes gebogen zich over de brug haasten richting stadje. Werk wacht, school wacht. Mijn hoofd is tot rust gekomen, hernieuwde energie komt boven. Even zet ik het wereldgebeuren opzij en bereid me voor op het vervolg van de Stille Week. Altijd weer de opmaat naar het blijde Pasen vol beloften. En mocht u, beste lezer, ook het gevoel hebben dat u dreigt vast te lopen vanwege alles wat moet en vanwege die griezelige wereld, doe als ik en zoek de natuur. Ik wens u alle goeds...

  

 

 

 

Een aardig tijdverdrijf van deze tijd is het bezoeken van kringloopwinkels. Kleefde er in de eerste jaren van het ontstaan het woordje 'armoede' aan deze winkels en de slogan 'andermans rotzooi kopen', tijden veranderen. Het bezoeken van dit soort winkels is niet alleen aangenaam, maar vooral een spannende bezigheid. Niet zelden worden er in het populaire programma 'Tussen kunst en kitsch' voorwerpen getoond van aanzienlijke waarde, gewoon opgeduikeld in de kringloopwinkel. En zo raar, ook wij gaan dan na zo'n bijzondere vondst weer met hernieuwde moed op jacht naar dat ene, waarvan een deskundige van genoemd programma zal vragen: 'Hoe komt u hieraan?' Onlangs bezochten we een kringloopwinkel in Genemuiden. Ik noem met opzet de naam omdat deze winkel mooie spullen verkoopt tegen merkwaardig lage prijzen. De ruimte is beperkt, toch is naast meubilair, curiosa en serviesgoed ook een grote boekenvoorraad en een ruime sortering nette kleding. En wil je een hoed voor de zondag of voor de week, de slagingskans is groot. We wandelden wat rond en zagen opmerkelijke voorwerpen, waarvan ik me afvroeg wat het nu precies was en waarom iemand dat ooit kocht. Een bak met allerlei kaarten, van ansichten tot merkwaardige wenskaarten, van nietszeggende tot gedurfde afbeeldingen trok mijn aandacht. Al grabbelend hield ik plots een kaart van oud Zwolle in handen. Het was de Grote Markt omstreeks 1900. Een paar panden herkende ik zelfs. Omdat mijn kleindochter in haar studententijd in een koffie- en broodjeszaak in één van die smalle pandjes haar financiën op peil probeerde te houden, kocht ik de kaart. Leuk om in te lijsten en haar daarmee blij te maken. Bij verder graven vond ik nog negen andere kaarten van de Overijsselse hoofdstad. Of het zo moest wezen: tien kaarten voor één euro en heel gelukkig verliet ik de winkel. Thuisgekomen lei ik de kaarten op tafel. De drie leukste fotografeerde ik en zet ik op deze blog. Als vanzelf kwamen de herinneringen. De Grote Markt is het hart van Zwolle, waar de vermoeide en de minder vermoeide mens heerlijk op één van de terrassen kan zitten. Niet alleen mensen kijken, maar ook geveltjes kijken. Eens ben ik in één van de restaurants niet lekker geworden en kwam er een arts op een scootertje in vliegende haast naar het restaurant. Hij deed allerlei onderzoekjes en een goede vriendin die bij me was riep na elke uitslag: 'Die is goed'. Grappig, want we werkten beiden in de Isala kliniek. Dan is er een een afbeelding van Nieuw Haven, richting Luttekestraat anno 1900. Ook die plek is overbekend. Het is de ingang van het winkelgebied. Ik sloot even de ogen en zag ons als scholieren na een fietstocht van zeker 15 kilometer vanuit de straat links komen en oversteken naar de straat rechts. Altijd in volle vaart, want de school lag aan de Ten Oeverstraat, vlak bij de Assendorperdijk. De laatste kaart vond ik bijzonder. Het is de Havenbrug tijdens hoog water in 1916. Ook die brug passeerden we vroeger in rap tempo. Kringloopwinkels bezoeken, een alleraardigst tijdverdrijf op gure en donkere dagen. Op zoek naar iets waar deskundigen van 'Tussen kunst en kitsch' sprakeloos zullen worden. Daarbij vooral een plek van feest der herinnering...  

 

 

 

 

Van boven naar beneden: de Grote Markt, Nieuwe Haven ingang Luttekestraat en de Havenbrug tijdens hoog water in 1916. 

Vandaag. Oorlogen, verwoestingen, doden, rouwenden, vluchtenden, honger en nog veel meer ellende. Het staat haaks op deze stralende lentedag. De dag van de landelijke verkiezing voor gemeenteraden. Dit alles in de Stille Tijd, de weken als voorbereiding op een juichend Pasen. De natuur ontwaakt, alles bot uit en vertelt over schoonheid. Maar de wereld is druk met overleven, druk waar het 'landje-pik' en verdedigen betreft, druk ook om in ons goede land orde en recht te bewaren en op te komen voor de armen en ontheemden. Het is toch om te huilen hoeveel mensen hier dakloos zijn? Hoe er elke nacht wel weer vechtpartijen zijn met vaak dodelijke afloop. Hoe ouderen 's avonds niet meer op straat durven te gaan, hoe onze huizen in de donkere uren voorzien zijn van felle buitenlampen. Zie hier, een kleine opsomming van de achteruitgang veroorzaakt door een stel gekken die de wereldorde bepalen in binnen- en buitenland. Vanmorgen even de kerk binnengelopen, waartoe ik behoor, om mijn wensje in te kleuren met een nogal stomp potlood. Op mijn vraag 'Loopt het een beetje', knikte het drietal glunder. 'Een hele zit', merkte ik op waarop ze vertelden dat het heel gezellig was met een blik op de koffiepot en de koekjestrommel. Bij het verlaten keek ik even naar ons stiltecentrum en mijn oog viel op de ikoon waarop Jezus met de Samaritaanse vrouw in gesprek is. Even voelde ik voldoening, want had ik destijds niet de schrijfster van deze ikoon benaderd? Een ikoon schilder je niet, maar schrijf je, zo leerde Jansje me. Omdat onze kerk 'De Bron' heet vond ik de ikoon 'Jezus in gesprek bij de bron' heel passend. Toen ik een haastige blik sloeg op de nu lege kerkzaal leek er een stil verwijt tot me te komen. Iets van 'waar zit je toch de laatste tijd' en 'je was altijd zo lekker actief in de gemeente'. Zonder woorden kwam mijn antwoord. Ik ben vaak in dat dorp in Noord-Drenthe en dan kerken we in de Bonifatiuskerk, de oudste kerk in Drenthe. Het is fijn om in dat oude godshuis te zijn met die kleine ramen en die dikke muren. Om dan weg te mijmeren en te denken hoeveel mensen daar de zondagsvieringen hebben bezocht met in hun binnenste alle soorten van gevoelens. Twee jaar geleden was ik aanwezig in de Paasnacht en toen ik gezegend werd met het in doopwater getekende kruisteken op mijn voorhoofd en de woorden klonken 'ook jij mag een kind van God zijn' was dat één van de mooiste momenten in mijn leven. Dit alles vloog door mijn hoofd toen ik de kerk verliet na het stemmen. En ik wist opnieuw, hier hoor ik, dit is mijn haven... 

Daarna een rondje Trekvaart om tot rust te komen. Het water was onnatuurlijk blauw gekleurd, zwanen en eenden wasten zich en doken regelmatig kopje onder voor voedsel, kieviten lieten zich horen en een witte reiger stond te vissen. Schone, veilige, kleine wereld, waarin ik mag leven. Naast een geluksgevoel overviel me ook een soort schuldgevoel toen ik dacht aan al die mensen in oorlogsgebieden...

 

   

 

 

Het heeft even geduurd voordat ik er toekwam de blog bij te werken. Dat heeft te maken met een een soort 'prop' vanwege alle onrust in binnen- en buitenland. Allereerst binnenland. Ik schreef er al eerder over dat ik niet gerust was over wat Jetten en Bontenbal er van zouden maken. Dat had te maken met die vreselijke Dilan. Ze lachte me steeds wat te verleidelijk met speelse stootjes naar beide heren. Dat zijn goeie kerels. Geen wonder dat ze zich de kaas van het brood hebben laten eten. En nu zitten we met de gebakken peren: Dilan heeft zichzelf beloond met de portefeuille van Defensie, daarbij vice-premier en of dit al niet genoeg is ook nog eens partijvoorzitter van de VVD...

Die andere dame, ene Mona Keijzer is ook door de wol geverfd. Ook dat heb ik geschreven. Ach die Caroline, een goede en rondborstige meid, begaan met de boerenstand. Niet berekend op die grote verkiezingswinst en in paniek Mona aangetrokken omdat Caroline zichzelf niet als premier de hele wereld zag rondvliegen in nette kleren. Mona was net ontslagen door Rutte en zat mokkend in haar mooie huis. Knopen tellen: het premierschap kwam in zicht. En wat heeft ze haar best gedaan. Ze zat in alle praatprogramma's, mocht vaak mee als er ergens weer vergaderd werd op een leuk plekje en zorgde dan wel dat ze steeds met haar rolkoffertje gevangen werd door de camera. En nu? Ze gaat alleen verder...

Dan is er nog Trump, die door Netanyahu de oorlog in het Midden-Oosten is in gerommeld. Hij noemt dat een excursie en vermijdt het woord 'oorlog'. Omdat hij tijdens de verkiezingsrace de kiezers beloofde geen oorlogen te gaan voeren. Poetin bedacht immers ook een ander woord voor die verschrikkelijke al vier jaren durende slachtpartij... Iran slaat terug en laat geen schepen meer door de Straat van Hormuz varen.  en Trump maakt de Amerikanen wijs dat de 'excursie' bijna voorbij is en dat Amerika heeft gewonnen. Ondertussen staan meerdere olietankers in de Straat van Hormuz in brand....

En nu? Benzineprijzen schieten omhoog. Evenzo de prijzen van gas. Als dit langer duurt zullen ook boodschappen en nog veel meer dingen in prijs stijgen.

Dan heb ik het nog niet over Gaza, over Soedan. Maar het allerergste is als die mensen die hun leven verliezen, merendeels jongeren. Mochten ze het overleven, getekend zijn ze waar het geest en lichaam betreft voor de rest van hun leven. En de schurken? Ze halen hun schouders op...

  

 

 Een kabouterpad lopen helpt even om de waan van de wereld los te laten...