Mist. Koud. Mensen met dikke mutsen huiverend langs op weg naar.. Ja, waarheen eigenlijk? Ik ben op weg naar de begraafplaats voor mijn gastvrouwschap. Aangekomen op de plek is de gang eerst naar mijn lief voor een nieuw lichtje. Het oude brandt nog zwak. Blad, zoveel blad. Ineens hebben ze hun houvast aan de bomen losgelaten en dwarrelen in veelvoud naar beneden. Een mooie kleurige deken van geel kant ligt uitgespreid over het graf. De medewerkers van de begraafplaats hebben er vanmorgen zin in en gaan lachend en pratend aan het werk. De bladzuiger overstemt bijkans alle geluiden. De code van het sleutelkastje ken ik en even later maak ik het onderkomen gezellig, kacheltje aan, koffie loopt door en verspreidt iets van troost. Want op een begraafplaats zijn alle soorten van verdriet aanwezig. En ieder verdriet is toch weer even anders, de weg terugvinden naar het dagelijkse is voor ieder een gevecht. Door die poort, langs die bomenrij, rouwenden, het herhaalt zich steeds maar weer. De eerste bezoeker zet zijn fiets neer en zwaait naar me. Hij is er altijd, voor koffie en om bij te praten. Hij roept: 'Kijk eens wie ik meegebracht heb?' Lachend laat hij de mevrouw voorgaan. Ik roep: 'Kom maar gauw binnen, hier is het warm en de koffie is klaar.' Het gesprek begint al gauw met de opmerking dat het gemis steeds groter lijkt te worden. Ik herken het en heb daar zelf ook last van. Door toch maar bezig te blijven en vooral onder de mensen te zijn lijkt het zachter te worden. Boven de koffie ontstaan wat later de alledaagse gesprekken, er wordt gelachen en dat is goed om de rest van de dag door te komen. Er komt nog een bezoekster, ze loopt achter een rollator. Als ze mij ziet zegt ze: 'Ach u bent er toch nog. Gelukkig, want ik miste u steeds.' Dat kleine zinnetje, daar doe je het voor. Ze vertelt dat ze aangereden is op de fiets door iemand op een brommer. Een oudere man, hij keek even en vervolgde zijn weg. Omstanders belden de ambulance en niet veel later lag ze in het ziekenhuis met een heupfractuur. De veroorzaker van het ongeval was en is nog steeds spoorloos ondanks politiewerk. Fietsen is er niet meer bij. We leven mee, alle drie met deze tengere bescheiden vrouw. Op de parkeerplaats wordt een grafsteen uit de vrachtauto geladen en door het grote hek naar binnen gebracht op een elektrische wagen. We kijken en zijn alle vier stil, ieder met het eigen verhaal. Zo maar een koude en mistige morgen, maar wel in een warm vertrek in een warm meeleven met elkaar...






