De getallen van het RIVM over het coronavirus worden steeds gunstiger! Er is ook veel meer beweging op straat. Was Hemelvaartsdag toch op veel plekken te druk, de cijfers wijzen er niet op.  In een vleesverwerkingsfabriek zijn 18 besmettingen geconstateerd en in het St. Jansdal in Harderwijk zijn op een niet corona afdeling toch patiënten besmet. Zaak is dat goed aan te pakken. Amerika telt inmiddels 100.000 coronadoden, maar het juiste getal ligt vermoedelijk veel hoger. Ook daar lijkt zich een daling in te zetten. Het zal straks raar wezen om je gewoon te bewegen, niet om mensen heen te gaan en ook niet steeds bij thuiskomst je handen te wassen. Een mens leert kennelijk gauw aan, de weg terug zal minder gemakkelijk gaan.

De dichter Nijhoff is bij veel poëzieliefhebbers geliefd. Zijn oeuvre is breed, maar toch is de ondertoon ernstig. Zo ook onderstaand gedicht. De dichter kijkt terug naar zijn jeugd, maar zo gauw herinneringen helder worden, vaagt een onverwachte rimpeling de herinneringen weg. Wie kent dat niet? Terugzien op jeugdjaren, terugzien op de periode daarna. Soms is de herinnering zoet, soms ook bitter. Maar bij het ouder worden zullen de 'rimpelingen in het water' toenemen...

***********************************************************************************

Het kind en ik

 

Ik zou een dag uit vissen,
ik voelde mij moedeloos.
Ik maakte tussen de lissen
met de hand een wak in het kroos.

Er steeg licht op van beneden
uit de zwarte spiegelgrond.
Ik zag een tuin onbetreden
en een kind dat daar stond.

Het stond aan zijn schrijftafel
te schrijven op een lei.
Het woord onder de griffel
herkende ik, was van mij.

Maar toen heeft het geschreven,
zonder haast en zonder schroom,
al wat ik van mijn leven
nog ooit te schrijven droom.

En telkens als ik even
knikte dat ik het wist,
liet hij het water beven
en het werd uitgewist.

M. Nijhoff
Uit: Domweg gelukkig in de Dapperstraat