De wintersport ken ik niet, een gebroken been ook niet, maar wel een gebroken arm. Dat was erg lastig. Het maakt een mens vindingrijk èn nederig! 'Welke kleur gips wil je', vroeg mijn baas uit de tijd dat ik op het secretariaat chirurgie werkte. 'Roze', zei ik. Maar toen het zuurstokroze gips tevoorschijn kwam, was ik afwerend. 'Geen gekheid', was het kordate antwoord, 'dit wilde je en dat krijg je.' Ondanks de kleur is de arm heel keurig genezen.

De hittegolf zit er op en ook dit jaar viel het niet mee. Daarbij kwam ook nog de lange tijdsduur. Dus weer een record! Het weer is  nu helemaal omgeslagen. Regenbuien, veel wind en een temperatuur die eindelijk weer het dekbed als behaaglijk doet voelen. Morgen komt er zelfs een zomerstorm aan.

Annie M.G. Schmidt was een geestig mens. Ik ben dol op haar gedichten. Juist in dat kleine weet ze de mens trefzeker te typeren. Wat heb ik niet genoten van de Jip en Janneke boeken. Schaterend las ik ze voor, liet mijn huishoudelijk werk er graag voor in de steek. Mijn kinderen zijn uitgevlogen, mijn kleinkinderen leven in een andere wereld van allerlei technische snufjes. En om nu mijn kat Abel te gaan voorlezen...

 

***********************************************************************

Wintersport

 

Gips wordt dit jaar veel gedragen mevrouw,
gips is de grote mode.
Dus koop ik maar een skibroek, dan gaan we weer gauw
naar Igis of Adelboden.
Het is toch zo zalig, dat glijden op ski's.
Men kan daar zo fijn in twee weken
met Karel en Dora en schoonzuster Mies
een stuk of wat dijbenen breken.
Dit zijn de belangrijkste modetips:
van boven bruin en van onder in het gips.


Thuis in ons land doen we nooit iets aan sport,
daar buigen we nimmer de knieën,
we zitten te breien in Alkmaar of Dordt.
Maar daarginds gaan we dadelijk skiën.
We strompelen moeizaam met latten an,
we staan in de sneeuw met zijn allen.
De skileraar is toch zo'n enige man,
hij leert je verrukkelijk vallen.
Totdat je daar eindelijk ligt op de bibs,
van boven bruin en van onder in het gips.


We staan op twee ski's en we zullen eens zien,
hoe ver we het kunnen brengen.
Maar de ene lat wil naar Engadin,
de andere lat wil naar Wengen.
Men wordt in de lengte doorgescheurd
en de latten die blijven maar glijden,
en dan, in een ogenblik, is het gebeurd,
men ligt op de oefenweide.
'En als je terugkomt, dan stáát het zo leuk:
twee ski's in de hand en een enkelbreuk.
En we roepen nog maanden in Alkmaar of Dordt:
O enig! O heerlijk! De wintersport!

Annie M.G. Schmidt
Uit: Met mijn valies vol dromen...