De verrassing was groot: daar stond hij, mijn goede vriend Charles van Leeuwen. Ik zat in de bibliotheek van Zuidlaren en het blad 'Volzin' trilde in mijn hand van pure opwinding. De herinneringen buitelden haast over elkaar. In 2004 hadden we elkaar voor het eerst ontmoet in de Sint Paulusabdij in Oosterhout. We waren daar beiden als gast en er was meteen een klik. Misschien kwam het doordat het schrijven ons verbond, misschien was het de beider affiniteit met de rooms-katholieke kerk, terwijl wij protestant waren. Of was het vooral wat broeder Frans Huiting, de gastenpater zei: 'Jullie delen dezelfde spiritualiteit.' Had hij mij geen troost geboden toen mijn lief zo ziek werd. En ook daarna door mij op te zoeken. Nu stond hij in 'Volzin' met een prachtig artikel waar hij zijn licht liet schijnen over de verschillende aspecten van het kloosterleven. En daar hield het niet mee op: hij was in mei 2026 benoemd als de nieuwe directeur van klooster Wittem in Zuid-Limburg. Ook dat klooster kende ik. Had niet de pastoraal werker destijds een brief geschreven naar Christelijk Weekblad met de opmerking: 'Die mevrouw schrijft mooie artikelen over diverse kloosters, maar wij hier in Wittem hebben ook een mooi klooster. Zij mag hier gratis logeren in ruil voor een artikel.' In 2007 meldde ik me aan de kloosterpoort voor een verblijf van vier dagen. Het was geweldig. Geen contemplatief klooster maar een actief klooster waarin de broeders Redemptoristen leefden. Het gebouw was imposant want jarenlang konden daar nieuwkomers de eerste stappen zetten op het pad van deze orde. Lange gangen, zo herinner ik me, vier etages boven elkaar. Aan de muren prachtige afgestane kerkelijke kunst. Wanneer kerken of kloosters sloten, brachten ze veelal hun kunst naar Wittem. Ik las het artikel er nog eens op na en moest lachen hoe ik de rondleiding door medewerker Jelle Wind beschrijf: Redemptor betekent Verlosser, zo leren we. Hij gaat ons voor in vaart door de sacristie, de kloosterkerk, de Mariakapel, de Gerarduskapel, tenslotte belanden we in de grafkelder. Het is eerst griezelen, maar de zorgvuldigheid waarmee de doden worden bijgezet, doet het gevoel omslaan.'Op welke plaats', zo vraagt Jelle, 'denken jullie wordt de laatste Redemptorist begraven?' We raden. Jelle lacht en wijst naar de nis naast het lichtknopje. 'Hier, want hij moet het licht uitdoen.' Het breekt de spanning. In Wittem komen nog veel pelgrims en in de tuin vinden regelmatig processies plaats. Er is een prachtige bibliotheek en ook de boekenwinkel mag er zijn. Er zijn niet veel paters meer, maar het gedachtegoed van Gerardus van Majella is nog springlevend. En van deze actieve religieuze gemeenschap mag Charles zich nu directeur noemen. Ik wens zowel Charles als de laatste bewoners van het klooster alle goeds toe. En weet, dit komt goed, ze passen bij elkaar. Met een zucht leg ik 'Volzin' weer terug in de schappen van de bibliotheek. Ik noteer het e-mail adres van de redactie en zal vragen of ze een present-exemplaar willen sturen naar de bibliotheek in mijn woonplaats. En Charles zal ik het artikel uit 2007 toesturen...
Van boven naar beneden: doorkijkje klooster Wittem, trappenhuis kloosterkerk, bibliotheek.
Mochten er lezers zijn die meer willen weten van klooster Wittem, kijk dan zaterdag 20 juni naar kloostergasten op NPO 2 om 21.20 uur.