Elk kwartaal glijdt het blad 'Petrus' in mijn brievenbus. Over de naam van genoemd blad is goed nagedacht en wordt aldus omschreven. Soms doet de kerk denken aan Petrus, die visser, vriend en volgeling van Jezus. Sterk als een rots en tegelijk zwak en feilbaar. Net zoals de mensen in de kerk soms voorzichtig, soms moedig, soms overmoedig, soms te voorzichtig.Daarom heet het gratis kwartaalblad van de Protestantse Kerk in Nederland Petrus. Het magazine staat vol inspirerende en persoonlijke verhalen hoe samen kerk zijn troost, steun en zin geeft. Hoe mensen ruimte ervaren om te geloven en te twijfelen, om te zoeken en te vinden. Eerlijke verhalen over geloof, hoop en liefde.
Bij een kop koffie blader ik door het blad en veel is voor mij herkenbaar door de jaren waarin ik actief was in verschillende werkgroepen. Ik heb er van genoten en het heeft me veel gebracht, zeker ook in waardevolle en blijvende contacten. Maar het is wijs om op tijd te stoppen en de werkzaamheden in vertrouwen over te dragen aan jongeren. Wij ouderen hebben de lofzang gaande gehouden, nu is het de beurt aan de generatie na ons. En zie eens door te lezen en te bladeren in het blad Paulus. Deze keer trof me op één van de laatste bladzijden en kort maar prachtig en veelzeggend gedicht van de dichter / schrijver en dominee Jaap Zijlstra (1933 - 2015).
Met elk blad dat valt, / valt meer licht op de aarde, / komt meer uitzicht vrij.
Met elk blad dat valt, / staan we sterker getekend, / valt meer hemel ons bij.
Slechts twee strofen, maar wat valt er veel over te denken. En wonderlijk dat denken kan veranderen naar gelang je stemming. Het kan opbeuren, het kan neerdrukken. Dat laatste gebeurt meestal als je leest hoe het er in de wereld aan toe gaat. Herlees je het gedicht, dan wint het aan positieve kracht en beurt het op in vertrouwen dat het ooit goed komt.
Lang geleden was ik in de gelegenheid een kerkdienst bij te wonen waarin Jaap Zijlstra voorging. Hij was gast-predikant en de kerk was bomvol. Waar het over ging weet ik niet meer, maar je hoorde duidelijk de bevlogenheid van Zijlstra met regelmatig toch dichtregels door zijn overweging. Ik zocht in de boekenkast en stuitte op zijn bundel 'Een zon die nacht en nevel overwint'. Op de achterkant van de bundel stond een prachtige solitaire boom temidden van een veld gele boterbloemen met als gedicht:
Zoals een bloem zijn kelk verheft naar de zon, / een boom zijn armen uitstrekt naar de hemel /
en ieder blad een open hand is, / zo zoekt mijn stem naar U, o God, /
zo taalt mijn hart naar U, mijn Schepper.
