Pater Henk Vergeer

(1929 – 2006)  

Op tafel ligt het overlijdensbericht van Pater Henk Vergeer, hij werd 77 jaar. Ik ben bedroefd. Bedroefd vanwege een beginnende vriendschap, die bruut is afgebroken.

Tijdens een retraite bij de zusters Trappistinnen in Berkel-Enschot ontmoette ik Henk gedurende zijn verlofperiode. We waren als enige gasten op elkaar aangewezen. En het was niet slecht in zijn nabijheid te verkeren. Als missionaris in Oeganda had hij veel te vertellen over het schrikbewind van Idi Amin. Maar ook over de diepere dingen was het goed met Henk van gedachten te wisselen. Alleen waar het de Eucharistie en het Onze Vader betrof, zaten we niet op één lijn. Henk verbaasde zich er over dat hij mij in de kring van zusters zag staan voor het ontvangen van brood en wijn. Ik op mijn beurt kon hem niet bijhouden in de gebeden.

De rouwbrief vermeldt een indrukwekkende staat van dienst. In 1956 begon hij als missionaris in het bisdom Totogo. Achtereenvolgens werd hij benoemd in het Kumi Teso district, het Bukwa Sabei district en in Sipi. In Kaproron, het hart van Sabei, bouwde hij een missiepost. Daarbij stelde hij de moeilijke Sabei taal op schrift. Vervolgens werd hij benoemd in Butiru en Magale. In beide missies bouwde hij een nieuwe kerk en een nieuwe pastorie. Hij sloot zijn Oeganda-periode af als aalmoezenier voor de ‘Sisters of Mary’.

In 2005 keerde deze dienstbare priester definitief naar Nederland terug. Vierde zijn 50-jarig Priesterfeest en werd benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Hij nam zijn intrek in het Sint Jozefhuis in Arnhem bij andere missionarissen. Het werd een ontspannen periode, waarvan hij zeer genoot. Veel lezen en wandelen, ook leerde hij e-mailen.

Maart 2006 schreef hij Rector Paul in O.L.V. abdij van Koningsoord te gaan assisteren in de Stille Week. Of ik ook naar de zusters Trappistinnen kwam? Hij zag er naar uit. Ik schreef terug deze dagen altijd bij mijn dierbaren door te brengen. In diezelfde brief maakte ik melding van de tragedie die zich heel langzaam in ons gezin voltrok. Hij was geschokt en schreef troostende brieven in zijn karakteristiek handschrift.

Nu is hij aan de Overzijde, de plek waar hij steeds meer naar toeleefde. ‘In overgave’, zo staat in zijn rouwbrief. En zachtjes voeg ik toe: ‘En in dienstbaarheid’…