Vandaag. Oorlogen, verwoestingen, doden, rouwenden, vluchtenden, honger en nog veel meer ellende. Het staat haaks op deze stralende lentedag. De dag van de landelijke verkiezing voor gemeenteraden. Dit alles in de Stille Tijd, de weken als voorbereiding op een juichend Pasen. De natuur ontwaakt, alles bot uit en vertelt over schoonheid. Maar de wereld is druk met overleven, druk waar het 'landje-pik' en verdedigen betreft, druk ook om in ons goede land orde en recht te bewaren en op te komen voor de armen en ontheemden. Het is toch om te huilen hoeveel mensen hier dakloos zijn? Hoe er elke nacht wel weer vechtpartijen zijn met vaak dodelijke afloop. Hoe ouderen 's avonds niet meer op straat durven te gaan, hoe onze huizen in de donkere uren voorzien zijn van felle buitenlampen. Zie hier, een kleine opsomming van de achteruitgang veroorzaakt door een stel gekken die de wereldorde bepalen in binnen- en buitenland. Vanmorgen even de kerk binnengelopen, waartoe ik behoor, om mijn wensje in te kleuren met een nogal stomp potlood. Op mijn vraag 'Loopt het een beetje', knikte het drietal glunder. 'Een hele zit', merkte ik op waarop ze vertelden dat het heel gezellig was met een blik op de koffiepot en de koekjestrommel. Bij het verlaten keek ik even naar ons stiltecentrum en mijn oog viel op de ikoon waarop Jezus met de Samaritaanse vrouw in gesprek is. Even voelde ik voldoening, want had ik destijds niet de schrijfster van deze ikoon benaderd? Een ikoon schilder je niet, maar schrijf je, zo leerde Jansje me. Omdat onze kerk 'De Bron' heet vond ik de ikoon 'Jezus in gesprek bij de bron' heel passend. Toen ik een haastige blik sloeg op de nu lege kerkzaal leek er een stil verwijt tot me te komen. Iets van 'waar zit je toch de laatste tijd' en 'je was altijd zo lekker actief in de gemeente'. Zonder woorden kwam mijn antwoord. Ik ben vaak in dat dorp in Noord-Drenthe en dan kerken we in de Bonifatiuskerk, de oudste kerk in Drenthe. Het is fijn om in dat oude godshuis te zijn met die kleine ramen en die dikke muren. Om dan weg te mijmeren en te denken hoeveel mensen daar de zondagsvieringen hebben bezocht met in hun binnenste alle soorten van gevoelens. Twee jaar geleden was ik aanwezig in de Paasnacht en toen ik gezegend werd met het in doopwater getekende kruisteken op mijn voorhoofd en de woorden klonken 'ook jij mag een kind van God zijn' was dat één van de mooiste momenten in mijn leven. Dit alles vloog door mijn hoofd toen ik de kerk verliet na het stemmen. En ik wist opnieuw, hier hoor ik, dit is mijn haven... 

Daarna een rondje Trekvaart om tot rust te komen. Het water was onnatuurlijk blauw gekleurd, zwanen en eenden wasten zich en doken regelmatig kopje onder voor voedsel, kieviten lieten zich horen en een witte reiger stond te vissen. Schone, veilige, kleine wereld, waarin ik mag leven. Naast een geluksgevoel overviel me ook een soort schuldgevoel toen ik dacht aan al die mensen in oorlogsgebieden...