De onvrijwillige actrice
Het gegeven
was bescheiden: de Museumjaarkaart bestond 35 jaar en wilde dat vieren met een
promotiefilm over 35 kleinere musea. Een filmpje van een ruim een minuut,
waarin vrijwilligers mochten vertellen wat het museum voor hen betekende. Het
Ikonenmuseum mocht meedoen en dat was een welkome reclame.
Het bestuur
van het museum had twee mensen op het oog, één daarvan was ik. Ik houd niet van
die dingen en stribbelde tegen. Maar er werd op aan gedrongen en toen een goede
collega nog eens stevig op me insprak, stemde ik toe met in mijn achterhoofd de
gedachte dat we met ons tweetjes zouden zijn. Dat bleek naderhand niet zo te
zijn: de klus was voor mij alleen.
Op een
dinsdagmiddag kwam het team binnen: een dame en twee heren nog heerlijk jong en
blakend van creativiteit. Filmspullen werden uitgepakt en bij koffie werd met
verteld wat de bedoeling was. Men wilde mijn verhaal horen, wat het museum met
mij deed.
De technicus
stelde de apparatuur in, de regisseur keek uitnodigend en de dame blikte
bemoedigend. En toen ik uitgerateld was, riep het drietal: ‘Aly toch, we kunnen
om half vier al weg!’
Toen kwamen
de filmopnamen aan de beurt. De cameraman zocht naar een goede achtergrond, de
andere twee liepen beurtelings op aanwijzingen van de cameraman langs de
ikonen. Vervolgens kreeg ik de opdracht hetzelfde te doen. Soms keken bezoekers
verbaasd en vroegen of het voor TV kwam. Aan het eind van de middag leek het of
we elkaar al jaren kenden en bij het afscheid werd ik door alle drie omhelsd.
Dank je wel Esther, dank je wel Hidde, dank je wel Sander.
Later, toen alles
klaar was stuurde Esther een e-mail:
Lieve Aly,
Wat ben ik
blij om van je te horen, we zijn zelf heel erg tevreden over jouw filmpje. Het was ontroerend en dat kwam mede door jouw verhaal.
Misschien komen we elkaar ooit nog eens tegen en alvast een fijn weekend gewenst.
Liefs,
Esther
Achteraf was
het een heel leuke ervaring…
www.youtube/museumvereniging vervolgens naar video’s