Het onderstaande gedicht bracht mij weer terug in het verleden:
We hadden parkieten, twee Engelse parkieten. Ze zijn groter dan de gewone parkiet. Verspreiden ook meer stof en produceren net wat meer poep dan de kleine soort. Ik maakte de kooi schoon. Op een gegeven moment werd ik hoesterig, kwam adem te kort. Ging naar de huisarts, die iets voorschreef wat absoluut niet hielp. Ik was benauwd en had een verlangen naar helder vriezend weer of frisse berglucht. Het liep heel anders. Ik werd zieker en zieker, kon nauwelijks zinnen achter elkaar zeggen, hapte voortdurend naar lucht. Kon mijn tas niet meer dragen en had geen adem genoeg om overeind te komen. De longarts keek zorgelijk, sprak veel onderzoeken af, waaronder een bronchoscopie. Die ging mis en ik kreeg die middag een klaplong en arriveerde met gillende sirene in het ziekenhuis. Acht dagen aan de zuurstof, een paar dagen om bij te komen. De boosdoeners waren de parkieten. Ik had een parkietenallergie, vrij zeldzaam. En de parkieten? Ze moesten subiet weg...
Notitie van Willem Wilmink:
De dichter heeft om te genezen van TBC in Davos gekuurd en veel van zijn gedichten hebben betrekking op die ziekte en dat verblijf.
***********************************************************************************
De vader en het kind
Zij zijn deze morgen uitgegaan, voor het eerst,
de vader en het kind.
Maandenlang heeft hem de twijfel beheerst
of hij het wint.
of hij beter zal worden.
Anderen zag hij langzamerhand
moe en hoestend verworden.
Het kind rukt spelende aan zijn hand.
Hij denkt aan zijn zieke longen,
aan de fonk'lende sneeuw, aan de zon.
Zijn benen wegen als lood.
Wandelend denkt hij aan de dood.
En de stem van zijn kleine jongen
Heeft hem zó juichende: vader gezongen,
dat hij snel de ogen sloot.
Anthonie Donker
Uit: Willem Wilmink - Kinderen
